Samochody

Przypominający wyglądem buldoga model SZ wiele obiecywał, ale jako samochód sportowy okazał się niezbyt szybki. Jednak mimo braków w osiągach, dobrze zachowywał się w czasie jazdy. Uzyskano to dzięki umieszczeniu skrzyni biegów z tylu, co zapewniło perfekcyjny rozkład masy. Bazowany na sedanie Alfa 75, model SZ różnił się tym, że zastosowano w nim kompozytowe nadwozie przymocowane do stalowej ramy. Dzięki temu całość była bardzo sztywna i stabilna. Aluminiowy silnik V6 miał po jednym wałku rozrządu na stronę i osiągał 210 hp (175 kW). Odznaczał się charakterystycznym brzmieniem silnika wielocylindrowego. Na uwagę zasługiwało przednie zawieszenie połączone z drążkiem skrętnym oraz zawieszenie tyłu typu De Dion. Takie rozwiązania umożliwiały modelowi Alfa bezpieczne pokonywanie zakrętów. Wprodukowano mniej niż 1000 egzemplarzy, ale też ekskluzywność była częścią jego atrakcyjności.

Model Spider wywodzi się z modelu SZ zaprezentowanego w roku 1989, a jeszcze bardziej nawiązuje do samochodu studialnego Proteo z roku 1991. Publiczność ujrzała    Spider dopiero w roku 1994. Z wyraźnie zaznaczoną linią klina biegnącą wzdłuż samochodu oraz pięknie ukształtowanym wlotem powietrza, po którego obu stronach znaj- <iui.i się podwójne światła przednie, model ten był klasycznym samochodem włoskim. Nawet z napędem na przednie koła, co było niezwykłe w samochodach sportowych firmy Alfa dobrze wykorzystywał moc, dzięki zastosowaniu kolumn MacPherson z przodu i układu wielowahaczowego z tyłu, co znowu było nowością, gdyż na ogół spotykało się w poprzednich modelach podwójne wahacze oraz most tylny. Silnik typu Twin Spark z Innych modeli Alfa, wyposażony w wałki wyważające oraz 16 zaworów, łatwo osiągał prędkość obrotową 7000 min, zaznaczoną czerwoną linią na obrotomierzu

Stylizacja Alfy Romeo GTV6 wykonana przez Giorgetto Giugiaro uczyniła model GTV6 atrakcyjnym samochodem z niską maską silnika, nachyloną szybą przednią i ostro ściętym tylem nadwozia. Początkowo był on wyposażany w silnik 122 ci (2 I). Zmiana nastąpiła w roku 1981, gdy GTV6 dołączył do wyższej klasy samochodów sportowych. Produkcję modelu zakończono w roku 1986. Bazowany na modelu 1972 Alfetta, aby spełnić wymagania samochodu GT, miał skrócony rozstaw osi o 4 cale (102 mm). Zastosowany silnik był pierwotnie, w 1979 roku, użyty w sedanie Alfa Six. W każdym rzędzie tego aluminiowego silnika był pojedynczy wałek rozrządu. Zastosowano wielopunktowy wtrysk paliwa firmy Bosch. Dzięki ulokowaniu skrzyni biegów z tyłu, uzyskano doskonały rozkład masy.

Poprzednik, model Sprint Coupe, zadebiutował w 1963 roku jako część rodziny pojazdów Giulia, która obejmowała stylizowane przez Giorgetto Giugiaro samochody typu M ilan i samochody wyczynowe. Model GTV (GT Veloce) był szybszą wersją modelu Sprint. Niezależne zawieszenie przodu, w którym zastosowano podwójne wahacze i stabilizator poprzeczny, w połączeniu z tylnym mostem na wahaczach podłużnych ze stabilizatorem poprzecznym, zapewniło fantastyczne prowadzenie przy minimalnej skłonności do pod- sierowności. Najbardziej udany był jednak całkowicie aluminiowy silnik z podwójnym u .ilkiem rozrządu w głowicy, w którym zastosowano większe zawory i zmodyfikowany układ dolotowy w celu powiększenia mocy.
W roku 1967 zmieniono pojemność tego silnika z 98 ci (1,6 I) na 108 ci (1,8 litra). Nie miał jednak takiej mocy jak silniki w późniejszych modelach Alfa Romeo.