Samochody

Pierwsze samochody zaprojektowane przez Zagata zostały wyprodukowane we wczesnych latach sześćdziesiątych ubiegłego wieku. Spotkanie w roku 1984 prezesa AM Victora z Giannim Zagatem zaowocowało pomysłem przywrócenia magicznej stylistyki. w nowym modelu Aston. Produkcja tego modelu ruszyła w roku 1986. Samochód miał silnik V8 Vantage i płytę podłogową skróconą o 16 cali (406 mm). Zawieszenie przodu zapewniały wahacze podwójne, a z tyłu zastosowano rozwiązanie typu De Dion, co pozwoliło mm pi /.csunięcie dużych wentylowanych tarcz hamulcowych ku osi, umożliwiając zawieszeniu wykonywanie szybszych ruchów. Krótkoskokowy silnik V8 miał podwójne wałki krzywic napędzane łańcuchem, cztery gaźniki typu Weber, tłoki Cosworth i układy dolotu i wylnln o obniżonych oporach przepływu. Model Zagato był supersamochodem rozwijają prędkość maksymalną 180 mph (290 km/h), ale wyprodukowano tylko 75 egzemplarzy.

Przejęcie w roku 1992 firmy Aston Martin przez koncern Forda oznaczało, że Aston Martin mogła rozwinąć produkcję następcy udanego wcześniejszego modelu DB6. Podwozie DB7 przypominało podwozie modelu XJS z firmy Jaguar, stanowiącej także własność Forda. Jednak silnik był zupełnie nowy - skonstruowany we współpracy ze słynną firmą TWR. Wytwarzał ponad 100 hp (74 kW) z litra pojemności, dzięki zastosowaniu czterech zaworów na cylinder, sekwencyjnego wtrysku paliwa i doładowarki firmy Eaton. W nadwoziu zamiast ręcznie formowanej konstrukcji aluminiowej zastosowano panele kompozytowe ukształtowane nieco retro, na przykład przez wprowadzenie otworów wentylacyjnych za kołami przednimi. Masywne, wentylowane tarcze hamulcowe, zamieszczone za 18-calowymi (475 mm) obręczami ze stopu lekkiego, pozwalały na szybkie wytracenie prędkości. Skóra i drewno we wnętrzu stanowiły znak firmowy jakości.

Następcą modelu DBS był model Virage z roku 1988. Podwozie zostało zmodernizowane przez zastosowanie ramy stalowej, półskorupowej, co zapewniało większą sztywność. Kudowa zawieszenia pozostała taka, jak we wcześniejszych modelach Aston, z podwójnymi wahaczami i z tyłu z konstrukcją De Dion ze stopu lekkiego, z układem drążków typu Watts i aluminiowymi wahaczami wzdłużnymi. Aby sprostać wymaganiom stawianym krążownikowi szos, zastosowano masywne tarcze hamulcowe o średnicach 13 i 11 cali (330 i 27!) mm). Głowica silnika została przekonstruowana przez specjalistę z Corvetty, Reevesa, Callowaya. W celu poprawienia przepływu i napełniania wielkiego V8, zbliżył on zawory. W wyniku zmian i zastosowania 5-biegowej skrzyni biegów ZF, uzyskano dodatkowe 32 hp (21 kW). Wnętrze było luksusowe i w połączeniu ze stylistyką nadwozia, reflektorami z Audi 100 i tylnymi lampami z VW Sirocco zyskało samochodowi wielu fanów.

Model DB6 z roku 1966 zastąpił DB5 i był samochodem bardziej nowoczesnym. Zniknęła z podwozia poprzednia konstrukcja stalowa, a w jej miejsce pojawiła się konstrukcja skorupowa z wewnętrznymi płytami stalowymi i płytą podłogową, nakryta nadwoziem aluminiowym. Mimo że miał on rozstaw osi dłuższy o 3,7 cala (94 mm), co zapewniało lepsze prowadzenie, model DB6 wykorzystywał takie samo zawieszenie jak DB5, z podwójnymi wahaczami z przodu i układem drążków typu Watts dla tylnego mostu. Silnik także był z DB5, ale o lekko powiększonej mocy do 325 hp (242 kW), szczególnie w odmianie Vantage. Nadwozie, podobne z przodu do nadwozia DB5, z tyłu było ścięte, co jeszcze podkreślało wyprofilowane uniesienie, spełniające rolę spoilera. To czyniło samochód bardziej dynamicznym i zwiększało stabilność przy dużych prędkościach. Wnętrze miało tapicerkę Wiltona, skórzane siedzenia, cały szereg wskaźników oraz drewniano-aluminiowe koło kierownicy.

Model DB5, który największą sławę uzyskał jako samochód Jamesa Bonda w filmie ?Goldfinger”, był czymś więcej niż tylko samochodem filmowym. Dzięki swoim parametrom technicznym nadawał się do długich podróży. Podwozie stanowiła solidna konstrukcja z rurami stalowymi wspierającymi ręcznie formowane nadwozie aluminiowe. Przodowi na podwójnych wahaczach ze sprężynami spiralnymi i teleskopowymi amorty-/ .Morami towarzyszył tylny most zawieszony za pomocą układu typu Watts i wahaczy wzdłużnych oraz sprężyn spiralnych. Sześciocylindrowy silnik rzędowy, z blokiem z lek-i< l<?o stopu, był po raz pierwszy zastosowany w modelu DB4, lecz inżynier Marek Tradek l? /crobił go dla modelu DB5 na jednostkę o pojemności 244 ci (41), z podwójnym wałkiem iv głowicy i trzema gaźnikami SU. Poza pierwszymi 90 egzemplarzami, we wszystkich dalii / yi h stosowano 5-biegową skrzynię biegów ZF oraz tarczowe hamulce z przodu i z tyłu.