Model J2 powstał w późnych latach czterdziestych XX wieku, po wizycie Sydneya A Harda w USA, gdzie ujrzał on, jak sprawne i mocne mogą być silniki amerykańskie VN w zastosowaniu do wyczynowego kabrioletu. Allard wybrał silnik Mercury V8 zmody-li kowany przez Arduna do pojemności 267 ci (4,3 I). Niektóre z samochodów jednak były dostarczane do Ameryki bez silnika i na miejscu wyposażano je w silnik Cadillac V8 lub ( lirysler Hemi o pojemności 331 ci (5,4 I). Model J2 był lekki i miał rurowe podwozie, lilórc odznaczało się niską sztywnością, co nie pomagało w prowadzeniu. Inną wadą liyla dzielona oś przednia wywołująca pochylenia kół. Sytuację poprawiało zastosowanie z tyłu zawieszenia De Dion. Samochód był bardzo szybki i łatwo dający się prowadzić w łukach. Mniej korzystne było zastosowanie dużego koła kierownicy i szeroko rozstawionych pedałów. Lepszym pojazdem był późniejszy model J2X.
Przypominający wyglądem buldoga model SZ wiele obiecywał, ale jako samochód sportowy okazał się niezbyt szybki. Jednak mimo braków w osiągach, dobrze zachowywał się w czasie jazdy. Uzyskano to dzięki umieszczeniu skrzyni biegów z tylu, co zapewniło perfekcyjny rozkład masy. Bazowany na sedanie Alfa 75, model SZ różnił się tym, że zastosowano w nim kompozytowe nadwozie przymocowane do stalowej ramy. Dzięki temu całość była bardzo sztywna i stabilna. Aluminiowy silnik V6 miał po jednym wałku rozrządu na stronę i osiągał 210 hp (175 kW). Odznaczał się charakterystycznym brzmieniem silnika wielocylindrowego. Na uwagę zasługiwało przednie zawieszenie połączone z drążkiem skrętnym oraz zawieszenie tyłu typu De Dion. Takie rozwiązania umożliwiały modelowi Alfa bezpieczne pokonywanie zakrętów. Wprodukowano mniej niż 1000 egzemplarzy, ale też ekskluzywność była częścią jego atrakcyjności.
Model Spider wywodzi się z modelu SZ zaprezentowanego w roku 1989, a jeszcze bardziej nawiązuje do samochodu studialnego Proteo z roku 1991. Publiczność ujrzała Spider dopiero w roku 1994. Z wyraźnie zaznaczoną linią klina biegnącą wzdłuż samochodu oraz pięknie ukształtowanym wlotem powietrza, po którego obu stronach znaj- <iui.i się podwójne światła przednie, model ten był klasycznym samochodem włoskim. Nawet z napędem na przednie koła, co było niezwykłe w samochodach sportowych firmy Alfa dobrze wykorzystywał moc, dzięki zastosowaniu kolumn MacPherson z przodu i układu wielowahaczowego z tyłu, co znowu było nowością, gdyż na ogół spotykało się w poprzednich modelach podwójne wahacze oraz most tylny. Silnik typu Twin Spark z Innych modeli Alfa, wyposażony w wałki wyważające oraz 16 zaworów, łatwo osiągał prędkość obrotową 7000 min, zaznaczoną czerwoną linią na obrotomierzu
Stylizacja Alfy Romeo GTV6 wykonana przez Giorgetto Giugiaro uczyniła model GTV6 atrakcyjnym samochodem z niską maską silnika, nachyloną szybą przednią i ostro ściętym tylem nadwozia. Początkowo był on wyposażany w silnik 122 ci (2 I). Zmiana nastąpiła w roku 1981, gdy GTV6 dołączył do wyższej klasy samochodów sportowych. Produkcję modelu zakończono w roku 1986. Bazowany na modelu 1972 Alfetta, aby spełnić wymagania samochodu GT, miał skrócony rozstaw osi o 4 cale (102 mm). Zastosowany silnik był pierwotnie, w 1979 roku, użyty w sedanie Alfa Six. W każdym rzędzie tego aluminiowego silnika był pojedynczy wałek rozrządu. Zastosowano wielopunktowy wtrysk paliwa firmy Bosch. Dzięki ulokowaniu skrzyni biegów z tyłu, uzyskano doskonały rozkład masy.
Poprzednik, model Sprint Coupe, zadebiutował w 1963 roku jako część rodziny pojazdów Giulia, która obejmowała stylizowane przez Giorgetto Giugiaro samochody typu M ilan i samochody wyczynowe. Model GTV (GT Veloce) był szybszą wersją modelu Sprint. Niezależne zawieszenie przodu, w którym zastosowano podwójne wahacze i stabilizator poprzeczny, w połączeniu z tylnym mostem na wahaczach podłużnych ze stabilizatorem poprzecznym, zapewniło fantastyczne prowadzenie przy minimalnej skłonności do pod- sierowności. Najbardziej udany był jednak całkowicie aluminiowy silnik z podwójnym u .ilkiem rozrządu w głowicy, w którym zastosowano większe zawory i zmodyfikowany układ dolotowy w celu powiększenia mocy.
W roku 1967 zmieniono pojemność tego silnika z 98 ci (1,6 I) na 108 ci (1,8 litra). Nie miał jednak takiej mocy jak silniki w późniejszych modelach Alfa Romeo.
Samochód Integra Type R pojawił się w roku 1997, chociaż jego korzenie sięgają kilku lat wstecz. W roku 1994 Honda zaprezentowała model Integra z napędem na wszystkie kola. Nigdy jednak nie wszedł on do produkcji, ponieważ był ciężki i drogi. Zamiast niego opracowano lekki samochód z napędem tylko na przednie koła. W silniku 110 ci (1,81) zastosowano rozrząd ze zmiennym wzniosem krzywek (VTEQ, tłoki o obniżonym tarciu, wielkopojemno- ściowy układ dolotowy, większy wolnoprzepływowy układ wylotowy i stopień sprężania 11,1:1, co doprowadziło do osiągnięcia mocy 195 hp (145 kW), chociaż dopiero przy obrotach 8000 min1. Sztywna skorupowa konstrukcja nadwozia, w pełni niezależne zawieszenie z kolumnami typu MacPherson z przodu, plus przekładnia główna z kołami śrubowymi i mechanizmem różnicowym o ograniczonym poślizgu, utrzymywały moc w ryzach i z pojazdu czyniły jeden z najlepiej prowadzących się samochodów z napędem na przednie koła.
Twórcą samochodu wyprodukowanego w tysiącach sztuk był Carroll Shelby, który w roku 1961 rzyłączył się do pracujących w AC braci Hurlock. Produkowali oni ylindrowy AC Ace. To Shelby wniósł pomysł, aby ten samochód wyposażyć w zwarty i lekki silnik Ford V8. Firma AC wykorzystała szansę i w roku 1962 ruszyła produkcja. Na początku Shelby zamontował silnik 260 ci (4,3 1), ale wypuszczono z nim tylko 75 egzemplarzy. W roku 1963 Shelby dokonał zmiany na silnik 289 ci (4,7 I), V8, i zastojową przekładnię kierowniczą. Osiągi tego lekkiego kabrioletu wzbudziły lutach sześćdziesiątych ubiegłego stulecia model Cobra był samochodem ni przyspieszeniu. Do jego cech charakterystycznych należały niezależne wahacze czterech kół oraz duże tarcze hamulcowe. Masa kabrioletu nie przekraczała a prędkość 100 mph (160 km/h) można było osiągnąć po 14 sekundach.
Samochód marki AC Ace znalazł się na rynku w roku 1997. Firma International Auto motive Design opracowała model Ace w roku 1991. Prototyp miał silnik Cosworth, czterocylindrowy z doładowaniem, który w produkcji zastąpiono zmodyfikowanym silnikiem Ford V6. Model po sprzedaniu 48 egzemplarzy został wycofany. Wytwórnię przejęła firma Pride Automotive Group, gdzie opracowano obecny model Ace o bardziej łagodnych liniach nadwozia. Wykończenie zewnętrzne stanowiły elementy z aluminium i kompozytów, przymocowane do podwozia ze stali nierdzewnej. W zawieszeniu zastosowano podwójne wahacze z przodu i z tyłu. Samochód wyposażono w tarcze hamulcowe o średnicy 10 cali (254 mm) dla wszystkich czterech 17-calowych (436 mm) kół z obręczami ze stopu lekkiego. Pod maską znalazł się znowu Mustang V8, jak w modelu AC Cobra Shelby’ego, ale tym razem z wtryskiem paliwa i doładowaniem.
